malayalamplus.com: 1265 Malayalam eBooks for free online reading

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം രാജ്യമാകെ കൊടുംകാടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവിടെ സിംഹവും കടുവയും ഇല്ലായിരുന്നു. ആ കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ഒരു കാര്യത്തേക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ ഒരുമിച്ചു കൂടി.  ബുദ്ധിമാനായ കുറുക്കൻ പറഞ്ഞു: "കാട്ടിലെ നിയമം അനുസരിച്ച് നമുക്ക് ഒരു രാജാവ് ഉണ്ടായാൽ മാത്രമേ പേടി കൂടാതെ ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ പറ്റൂ. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം ഒരുപോലെ ആയാൽ നമുക്ക് ഒരാളെ തെരഞ്ഞെടുക്കാം" ഉടൻ, മൃഗങ്ങൾ പറഞ്ഞു: "കരടിയെ രാജാവാക്കാം" പക്ഷേ, തേനീച്ചകൾ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങളെ ആക്രമിച്ച് തേൻ മോഷ്‌ടിക്കുന്ന അവനെ വേണ്ട. പകരം, ആനയെ മതി" അവർ തർക്കമായി. അപ്പോൾ, മൃഗങ്ങൾ ചെറുതും വലുതുമെല്ലാം ഒന്നിച്ച് ഒരു വശത്തായി നിന്നു. പക്ഷികളും ചെറുപ്രാണികളും ശലഭങ്ങളുമെല്ലാം മറ്റൊരു വശത്ത് നിലയുറപ്പിച്ചു. അന്നേരം വവ്വാലും അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു. ഒരു പക്ഷി അവനോടു പറഞ്ഞു: "നീ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടിക്കോളൂ" അന്നേരം, വവ്വാൽ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ പക്ഷിയല്ല. മൃഗമാണ്. നിങ്ങളുടെ തരം ചിറകല്ല എൻ്റേത് " പിന്നീട്, ഒരു മുയൽ വവ്വാലിനെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു: "നീ ചെറിയ മൃഗമാണ്. അതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടുക" ഉടൻ വവ്വാൽ പറഞ്...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത് ഒരു വ്യാപാരിയുടെ വീട്ടിൽ പൂച്ചയും നായയും സ്നേഹത്തിൽ കഴിഞ്ഞു വന്നിരുന്ന സമയം. ഒരിക്കൽ, വ്യാപാരി ചന്തയിൽ പോയി മടങ്ങവേ, ഒരു പുഴ കടക്കണമായിരുന്നു. അതിനു മുൻപ്, അയാൾ ഭാണ്ഡക്കെട്ട് നനയാതെ നോക്കാൻ വേണ്ടി വഴിയിൽ വച്ച് അഴിച്ചുകെട്ടി. അതിനിടയിൽ ബലം പ്രയോഗിച്ച സമയത്ത് തൻ്റെ കയ്യിലെ വിലയേറിയ വജ്രമോതിരം ഊർന്നു വീണു! പക്ഷേ, അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് ഈ കാര്യം അറിയുന്നത്. അയാൾ വല്ലാതെ ദുഃഖിതനായതു കണ്ടപ്പോൾ പൂച്ചയും നായയും ചുറ്റിനും നടന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിലെ മോതിരം ഇട്ട വിരലിൽ നോക്കി അയാൾ സങ്കടപ്പെട്ടു. അന്നേരം, ബുദ്ധിമാനായ നായ പൂച്ചയോടു പറഞ്ഞു: "നമ്മുടെ യജമാനൻ്റെ വിഷമം മാറ്റാനായി അദ്ദേഹം ചന്തയിലേക്കു പോയ വഴി നമുക്ക് യാത്ര ചെയ്യണം. നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് നോക്കിയാൽ മോതിരം വീണ്ടെടുക്കാൻ പറ്റും" ഉടൻ, നായയും പൂച്ചയും ചന്തയിലേക്ക് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം നടന്നു. നായ പറഞ്ഞു: "മോതിരത്തിൽ യജമാനൻ്റെ മണം കാണും. ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിക്കാം" അന്നേരം, പൂച്ച പറഞ്ഞു: "മണം പിടിക്കാൻ നീ ഒന്നാമനാണ്. പക്ഷേ, മോതിരത്തിൻ്റെ നേർത്ത ശബ്‌ദം പോലും നമ്മൾ നടക്കുന്നിടത്ത് ഉണ്ടെങ്കിൽ അതു കേൾക്ക...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരത്ത് ഒരു കവലയിലെ പ്രസിദ്ധമായ ചായക്കടയിലെ പ്രധാന പാചകക്കാരനായിരുന്ന ചെല്ലപ്പന് പ്രായമേറിയതോടെ വല്ലാത്ത ശ്വാസം മുട്ടൽ തുടങ്ങി. അയാൾ പണി നിർത്തി തൻ്റെ കുടിലേക്കു താമസം മാറ്റി. കുട്ടികൾ അപ്പൂപ്പൻ എന്ന് ചെല്ലപ്പനെ വിളിച്ചു തുടങ്ങി. ഒരു മൈതാനത്തോടു ചേർന്നായിരുന്നു അയാളുടെ വീട്. ഒറ്റയ്ക്കു താമസിക്കുന്ന അയാൾക്ക് ഒരു ദിവസം നെയ്യപ്പം ഉണ്ടാക്കി കഴിക്കണമെന്നു തോന്നി. പക്ഷേ, അടുത്തുള്ള കടയിൽ വരെ പോയി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ കാൽമുട്ടിൻ്റെ വേദന അനുവദിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, മറവിയും കൂടുതലാണ്. സഹായത്തിനായി ആരും ഇല്ലാത്തതിനാൽ കൊതി സഹിക്കാമെന്നു വച്ചു. അന്നേരം, മൈതാനത്തെ കുട്ടികൾ പന്തു കളിച്ചപ്പോൾ അത് വന്നു വീണത് അയാളുടെ കുടിലിനു മുന്നിലാണ്. ഒരു കുട്ടി അതെടുക്കാൻ വന്നപ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു: "എനിക്ക് നെയ്യപ്പം ഉണ്ടാക്കാനുള്ള എണ്ണ കടയിൽ നിന്നും മേടിച്ചു തരാമോ?" ഉടൻ, അവൻ പറഞ്ഞു: "അപ്പൂപ്പാ, എനിക്കു നേരമില്ല. ഈ കളിയിൽ എനിക്കു ജയിക്കണം" അയാൾ വാശിയോടെ വേച്ചുവേച്ച് നടന്നു വെളിച്ചെണ്ണ വാങ്ങി തിരികെയെത്തി. അപ്പോഴാണ് ശർക്കര മേടിച്ചില്ലെന്ന് ഓർത്തത്. മൈതാനത്തിലെ ഒരു കുട്ടിയെ ക...

പണ്ടത്തെ സിൽബാരിപുരം ദേശത്തെ ഒരു കാൽപനിക കഥ. അവിടത്തെ ഒരു ആശ്രമം വളരെ വലുതാണ്. അതിനു ചുറ്റുമായി മനോഹരമായ വരാന്തയുമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ, ആശ്രമത്തിൻ്റെ അൻപതാം വാർഷിക ആഘോഷങ്ങളുടെ രാവെത്തി. ഗുരുവിൻ്റെ നിർദ്ദേശം അനുസരിച്ച് ശിഷ്യന്മാർ വരാന്തയുടെ അരികിലൂടെ മൺചിരാത് നിരത്തി വച്ച് അതിൽ എണ്ണ ഒഴിച്ച് തിരിയും ഇട്ടു. നേരം സന്ധ്യ മയങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു ശിഷ്യൻ വരാന്തയിലേക്ക് ഒരു തീപ്പെട്ടിയുമായി എത്തി. അവൻ ഒരു തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളി എടുത്ത് തീപ്പെട്ടിയിൽ ഉരച്ച് തീ കത്തിച്ച് ആദ്യത്തെ വിളക്കിനു തീ പകർന്നു. തുടർന്ന്, ആ തിരിയുമായി നടന്ന് എല്ലാ മൺചിരാതും പ്രകാശമാക്കി. അങ്ങനെ ആശ്രമം മുഴുവൻ മനോഹരമായെന്ന് ശിഷ്യൻ ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം ആദ്യത്തെ മൺവിളക്ക് അയാൾ എടുത്ത സ്ഥലത്തുതന്നെ തിരികെ വച്ചു. അന്നേരം, നിരാശയോടെ വരാന്തയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളി ആ വിളക്കിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: "ആ ശിഷ്യന് ഒരു നിമിഷമേ എൻ്റെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയോടെ എൻ്റെ കഥ കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ തീ കൊണ്ട് വീടുമുഴുവൻ പ്രകാശം പരത്താൻ നീ അവൻ്റെ കൂടെ നടന്നു. അതു കഴിഞ്ഞ്, ഇവിടെ കിടന്ന് ആളുകളുടെ ചവിട്ടേൽക്കാനാണ് എൻ്റെ വിധി!" അതുകേട്ട് മൺ...

പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം രാജ്യത്ത് ഒരു വലിയ തറവാട്ടിൽ നടന്ന കാല്പനികമായ ഒരു കഥയാവട്ടെ ഇത്തവണ. ആ മുതലാളിയുടെ വലിയ തറവാട്ടിലേക്ക് ദിവസവും ഒരുപാട് ആളുകൾ വരുന്നതു പതിവായിരുന്നു. സിൽബാരിപ്പുഴയിൽ വന്നടിഞ്ഞ പുഴമണൽ ശേഖരിച്ച് മനോഹരമായ മിനുസമുള്ള ചെറിയ ഉരുളൻകല്ലുകൾ പ്രത്യേകമായി തെരഞ്ഞെടുത്ത് അവിടത്തെ മുറ്റത്ത് വിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അക്കാലത്ത്, ജന്മിമാരും നാടുവാഴികളും മുതലാളിമാരും അങ്ങനെ ഏതാനും ആളുകൾ മാത്രമേ പാദരക്ഷകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അതായത്, അവിടെ വരുന്നവരെല്ലാം ചെരുപ്പിടാത്തതിനാൽ അവർ ഈ കല്ലുകളിൽ ചവിട്ടുമ്പോൾ പറയും: "ഹൊ! എന്തൊരു പാദസുഖം! എത്ര മനോഹരമായ മുറ്റം!" എന്നാൽ, മുറ്റത്ത് കാളവണ്ടിയിൽ നിന്നും ചരക്ക് ഇറക്കുന്ന സമയത്ത് മുറ്റത്ത് ഒരു കൂർത്ത കരിങ്കൽ കഷണം വീണു. പിന്നീട്, പലപ്പോഴായി ചില ആളുകൾ കരിങ്കല്ലിൽ ചവിട്ടി ദേഷ്യപ്പെടും: "ഇതൊരു ശല്യമായല്ലോ. കാലിനു വേദനയെടുത്തു" അങ്ങനെ, ആളുകൾ കരിങ്കല്ലിനെ ശപിക്കുന്നതു കേട്ട് കരിങ്കല്ല് അടുത്തു കിടന്ന ഉരുളൻ കല്ലിനോടു പറഞ്ഞു: "നീ എത്ര ഭാഗ്യം ചെയ്ത ജന്മമാണ് ? മിനുസമേറിയ മനോഹരമായ നിന്നെ ആളുകൾ എല്ലാവരും ഇഷ്‌ടപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ, എന്നെ ശപിക്കുന്നു...

ഒരു കാലത്ത്, സിൽബാരിപുരം ദേശമാകെ മഞ്ഞുമലകളും കുന്നുകളും മനോഹരമായ താഴ്‌വാരങ്ങളും കൊണ്ട് അനുഗൃഹീതമായിരുന്നു. ധാരാളം സഞ്ചാരികളും അവിടെ വന്നുപോകാറുണ്ട്. ഒരിക്കൽ, കോസലപുരത്തെ സമ്പന്നരായ ഏതാനും വ്യാപാരികൾ മഞ്ഞുമലയിലൂടെ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് നടന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ചെറിയ മഞ്ഞിടിച്ചിൽ ഉണ്ടായി. അവർ രക്ഷപെടാനായി താഴേക്കു ചാടിയെങ്കിലും ഒരു കിടങ്ങിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി! ഉച്ചത്തിൽ അവരെല്ലാം നിലവിളിച്ചെങ്കിലും ആരും അതൊന്നും കേട്ടില്ല. കുറെ മണിക്കൂറുകൾ തണുത്ത് മരവിച്ച് അവർ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടു! സകല പ്രതീക്ഷകളും അസ്‌തമിച്ച നേരത്ത് അക്കരെയുള്ള ഒരു കുന്നിലൂടെ ചെമ്മരിയാടുകളെ മേയിച്ച് പോകുകയായിരുന്ന ഒരു ബാലന് ഈ കാര്യം ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. അവൻ്റെ പേര് ഹോചി എന്നായിരുന്നു. അവൻ കൂവി വിളിച്ച് ആളുകളുമായി അവിടെയെത്തി കയറിൽ കെട്ടിട്ട് സഞ്ചാരികൾക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തു. പിന്നീട് അവരെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു രക്ഷപെടുത്തി. ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം, അതേ സഞ്ചാരികൾ വീണ്ടും അവിടെയെത്തി. ഇത്തവണ സ്ഥലം കാണാനായിരുന്നില്ല. ഹോചിയെ കാണാനായിരുന്നു അവർ എത്തിയത്. സമ്പന്നരായ വ്യാപാരികൾ അവനോടു ചോദിച്ചു: "ഞങ്ങൾ തണുത്തു മരവിച്ച് അവിടെ ആരുമറിയാതെ തീരുമെന്നാണു ക...

  സിൽബാരിപുരം ദേശത്തെ ഒരു ആശ്രമം. അവിടെ പഠിച്ചിരുന്ന ശിഷ്യന്മാരിൽ ചിലർക്ക് ഒരു ദുശ്ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരുവിനെ കാണാൻ പലരും അവിടെ വരുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ ആളുകൾ വരുമ്പോഴും തിരികെ പോകുമ്പോഴും അവരെ വിശകലനം ചെയ്ത് അറിയാൻ വയ്യാത്ത നിഗമനങ്ങളിൽ എത്തുന്ന രീതിയുണ്ട്. ഈ കാര്യത്തിൽ വ്യത്യസ്‌ത അഭിപ്രായങ്ങളിൽ ചിപ്പോൾ തർക്കവും വരാറുണ്ട്. ഒരു ദിവസം, വളരെ മെലിഞ്ഞ ഒരു സന്യാസി ദൂരെ ദിക്കിൽ നിന്നും അവിടെയെത്തി. അദ്ദേഹം മടങ്ങിയപ്പോൾ ചില ശിഷ്യന്മാർ പിറുപിറുത്തു: "ഇത്തരം ദരിദ്രരായ ആളുകളും നമ്മുടെ സന്യാസിയുടെ ചങ്ങാതിമാരാണോ? അയാൾ എന്തെങ്കിലും സഹായം ചോദിക്കാൻ വന്നതായിരിക്കും" ഇവർ പറയുന്നത് ഗുരു കേട്ടു. പക്ഷേ, അതേക്കുറിച്ച് യാതൊന്നും ചോദിക്കാതെ അവരോടു പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ എൻ്റെ കൂടെ പറമ്പിലേക്ക് വരിക" അവിടെ പേരമരത്തിൻ്റെ ചെറിയ തൈ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് കൈകൊണ്ട് വലിച്ച് പിഴുതെടുക്കാൻ ഗുരു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ചെറുതായതിനാൽ വളരെ എളുപ്പമാണെന്നു കരുതി ശിഷ്യന്മാർ ഓരോ ആളും വലിച്ചെങ്കിലും അത് ശക്തമായി മണ്ണിൽ നിന്നു. പിന്നീട്, അല്പം മാറി കുറച്ചു വണ്ണമുള്ള ഒരു മുരിങ്ങ മരം പിഴുതെടുക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പിറുപിറുത്തു: ...

  ഒരിക്കൽ, സിൽബാരിപുരം ദേശമാകെ കഠിനമായ വരൾച്ച അനുഭവപ്പെട്ടു. ക്രമേണ കൃഷികൾ വെള്ളമില്ലാതെ നശിച്ചു തുടങ്ങി. ആളുകൾ ഒരുപാടു ദൂരം നടന്ന് വെള്ളം പലയിടത്തു നിന്നും കഷ്‌ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടു വരാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒരു ദിവസം രണ്ടു കാക്കകൾ വെള്ളം തേടി അലഞ്ഞു. ഒരു വീടിൻ്റെ പിറകിലെ വരാന്തയിൽ ചില്ലുകുപ്പിയിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് ഒന്നാമത്തെ കാക്ക കണ്ടു. അവൻ പറഞ്ഞു: "നമുക്ക് ആ കുപ്പിയിൽ നിന്നും വെള്ളം കുടിക്കാം" അന്നേരം രണ്ടാമൻ പറഞ്ഞു: "നീ എന്തു മണ്ടത്തരമാണു പറയുന്നത്? നമ്മുടെ ചുണ്ട് കുപ്പിയിൽ ഇറങ്ങില്ല. വേണമെങ്കിൽ ചിറകടിച്ച് കുപ്പി താഴെയിടാം. പിന്നെ താഴെ വീഴുന്നത് കുടിക്കാം" ആദ്യത്തെ കാക്ക തുടർന്നു: "അത് അപകടമാണ്. കുപ്പി പൊട്ടുന്ന ഒച്ച കേട്ട് വീട്ടുകാർ ഓടിവരും. മാത്രമല്ല, ചൂടുമണ്ണിലേക്കു വീഴുന്ന വെള്ളം നമ്മൾ കുടിക്കുന്നതിനു മുൻപ് മണ്ണു വലിച്ചെടുക്കും" രണ്ടാമനു ദേഷ്യം വന്നു. അപ്പോൾ ഒന്നാമൻ മുറ്റത്തു കിടന്ന ചെറിയ ഉരുളൻകല്ല് കൊത്തിയെടുത്ത് കുപ്പിയിലിട്ടു : "ഇങ്ങനെ കല്ലു നിറയുമ്പോൾ വെള്ളം പുറത്തേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങും" രണ്ടാമൻ കോപിച്ചു: "നീ ഒരു മണ്ട...

  സിൽബാരിപുരം ദേശത്തെ ഒരു ദരിദ്ര കുടുംബത്തിൽ സാധുക്കളായ കുമാരനും രമണിയും കഴിയുന്ന കാലം. കുമാരന് അടുത്തുള്ള ജന്മിയുടെ പറമ്പിൽ സ്ഥിരമായ പണികൾ ഉണ്ടാവും. എന്നാൽ, കൂലി വളരെ തുച്ഛമായിരുന്നു. കഷ്ടിച്ച് പട്ടിണി മാറ്റാമെന്നു മാത്രം. എന്നും ഉച്ചസമയത്ത് ഊണുമായി രമണി പറമ്പിലേക്കു പോകും. ഒരു ദിവസം, അവൾ അങ്ങനെ നടന്നു പോകുമ്പോൾ വഴിയരികിലെ മരത്തണലിൽ ഒരു വൃദ്ധ സന്യാസി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ രമണിയോടു ചോദിച്ചു: "നീ എവിടെ പോകുകയാണ്?" അവൾ പറഞ്ഞു: "എൻ്റെ ഭർത്താവിന് ജന്മിയുടെ പറമ്പിൽ പണികളുണ്ട്. ചേട്ടന് ഊണുമായി പോകുകയാണ്" സന്യാസി ചോദിച്ചു: "അയാൾക്ക് ഉച്ചയ്ക്ക് വീട്ടിൽ വന്ന് ഊണു കഴിക്കാൻ വയ്യേ?" അവൾ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഊണു കഴിക്കാൻ വീട്ടിലേക്കു പോയാൽ സമയം പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞ് ജന്മി വീട്ടിലേക്കു വിടില്ല" ഉടൻ, സന്യാസി പറഞ്ഞു: "ഓഹോ! കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ എൻ്റെ ആവശ്യം ഊണു കഴിക്കണമെന്നാണ്. നിൻ്റെ കയ്യിലുള്ള ഊണ് എനിക്കു തരിക. വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു" അന്നേരം, രമണി വല്ലാത്ത വിഷമത്തിലായി. ഇതു കൊടുത്താൽ, രാവിലെ മുതൽ പണിയെടുക്കുന്ന ചേട്ടൻ പട്ടിണിയാകും. പക്ഷേ, ...

സിൽബാരിപുരം രാജ്യത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന രംഗൻ എന്ന രാജാവിന് വിചിത്രമായ ചില സ്വഭാവ രീതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ വിഷമം കാണുമ്പോഴും കേൾക്കുമ്പോഴും ആനന്ദിക്കുന്ന ദുശ്ശീലം അയാൾക്കുണ്ട്.  ഒരിക്കൽ, പരുന്ത് ആക്രമിക്കാൻ വന്ന നേരത്ത്, ഒരു ചെറിയ കിളി രക്ഷപെടാനായി കൊട്ടാരത്തിലെ വലകളും കയറുകളും പണി സാധനങ്ങളുമൊക്കെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറിയിലേക്ക്  അതിവേഗം പറന്നു കയറി. പക്ഷേ, ആ വലയിൽ കുടുങ്ങി അതിനു ചിറകടിക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ഈ കാഴ്ച രാജാവ് കണ്ടപ്പോൾ ആ കിളിയെ രക്ഷിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. പകരം, അയാൾ കിളിയുടെ ഒരു കാലിൽ കട്ടിയുള്ള ചരടു കെട്ടി. എന്നിട്ട് അത് പറന്നു പോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും കാലിലെ ചരടു മൂലം പിറകോട്ടു വീഴുന്നതുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. തൻ്റെ വിശ്രമ മുറിയുടെ ജനാലക്കമ്പിയിൽ ചരട് ബന്ധിച്ചിരുന്നു. അയാൾക്ക് അതൊരു ക്രൂരവിനോദമായി മാറി. വിശ്രമമില്ലാതെ ആ ചെറുകിളി പറന്നുയരാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, വീഴ്ചയായിരുന്നു ഫലം. അടുത്ത ദിവസം, എവിടെ നിന്നോ വന്ന ഒരു പൂച്ച കൊട്ടാരത്തിൽ കയറി ആഹാരം കട്ടുതിന്നാൻ നടന്നു. അങ്ങനെ, കിളിയുടെ മുറിയിലും കയറി. അന്നേരം, കിളിയുടെ ഈ ദു...

  പണ്ടുകാലത്ത്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്തിൻ്റെ പടിഞ്ഞാറ് സമുദ്രമായിരുന്നു. കരയിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ വളരെ അകലെയായി സമുദ്രത്തിൽ അനേകം ചെറുദ്വീപുകളുമുണ്ട്. എന്നാൽ, ഒരു ദ്വീപിൽ പോലും ജനവാസമില്ല. ഈ ദ്വീപുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അനേകം സംഭവ കഥകളും കെട്ടുകഥകളും പ്രേതകഥകളുമൊക്കെ നാട്ടിൽ പ്രായമേറിയവർ പറയാറുണ്ട്. ഒരിക്കൽ, പുഷ്‌ക്കരൻ എന്നൊരു മുക്കുവൻ മീൻ പിടിക്കാനായി ചെറുതോണിയിൽ കടലിലൂടെ പോകവേ, അപ്രതീക്ഷിതമായി വൻ കൊടുങ്കാറ്റ് ആഞ്ഞടിച്ചു! അവന് വള്ളം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. വള്ളത്തിൽ തലയടിച്ച് അവൻ്റെ ബോധവും മറഞ്ഞു! പിന്നീട്, ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ബോധം വരുമ്പോൾ ഒരു ദ്വീപിൻ്റെ തീരത്തടിഞ്ഞ വള്ളത്തിൽ അവൻ്റെ കാൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ, നേരം പുലരാൻ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ കൂടിയുണ്ട്. എവിടെയും നേരിയ വെളിച്ചം മാത്രം! വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി വിശപ്പിനായി ദ്വീപിലൂടെ അവൻ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു. പരിചയമില്ലാത്ത ചില പഴങ്ങൾ തിന്ന് വിശപ്പടക്കി. അതിനിടയിൽ വലിയൊരു പവിഴപ്പുറ്റ് കണ്ടു. അക്കാലത്ത്, ചുവന്ന പവിഴം കിട്ടിയാൽ കൊട്ടാരത്തിൽ ഏൽപ്പിക്കണമെന്ന് രാജകല്പനയുണ്ടായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, വളരെ ഉയർന്ന വിലയും കിട്ടും. ആ കാര്യം മനസ്സിലോർത്ത് നേര...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ഗ്രാമത്തിലെ രാവുണ്ണിയും ദാസനും അയൽക്കാരായിരുന്നു. എങ്കിലും അവർ തമ്മിൽ കാര്യമായ ചങ്ങാത്തമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. കാരണം, രാവുണ്ണിയുടെ അസൂയയും അത്യാഗ്രഹവുമായി ദാസന് യോജിച്ച് പോകാൻ പറ്റിയിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം, ദാസൻ വിറക് ശേഖരിക്കാൻ കാട്ടിലൂടെ പോയപ്പോൾ കാട്ടാനയുടെ ചിന്നംവിളി കേട്ട് അയാൾ പേടിച്ച് ദിക്കറിയാതെ ഓടി. അതുവരെ പോകാത്ത ഉൾക്കാട്ടിലേക്കു പോയപ്പോൾ ഇടതൂർന്ന മരങ്ങൾ കാരണം സൂര്യപ്രകാശം ഒട്ടും അവിടെ പതിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. മൃഗങ്ങളെ പേടിച്ച് അയാൾ ഒരു ഗുഹയിൽ കയറി ഒളിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, അവൻ്റെ കാൽ തട്ടി  "ണിം"  എന്നൊരു മണിശബ്ദം കേട്ടു. നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അതൊരു വലിയ ഭരണിയാണെന്നു മനസ്സിലായി. അവൻ ഭാരമേറിയ അതും ചുമന്ന് കുറച്ച് വെട്ടമുള്ള സ്ഥലത്തെത്തി. ദാസൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഭരണിക്ക് ശക്തിയായി ഉറപ്പിച്ച ഒരു തടിയുടെ അടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഏറെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് ഇളക്കിമാറ്റി! അന്നേരം, അവിടമാകെ പുക നിറഞ്ഞു. അതിനൊപ്പം ഭീകരമായ ഒരു അട്ടഹാസവും മുഴങ്ങി! "ഏറെ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപ് ഒരു മന്ത്രവാദി എന്നെ അടിമയാക്കി ഈ ഭരണിയിൽ അടച്ചതാണ്. ഇന്ന് നീയാണ് എന്നെ സ്വതന്ത്രമാക്കിയ...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത് ശങ്കുണ്ണി എന്നു പേരുള്ള ഒരു ജന്മി ജീവിച്ചിരുന്നു. ഏറെ സമ്പത്തുള്ള തറവാട്ടിൽ അനന്തരാവകാശികൾ ആരുമില്ലായിരുന്നു. കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകുന്നതിനു മുൻപ് ഭാര്യ മരണപ്പെട്ടതിനാൽ ബന്ധുക്കളില്ലാതെ അദ്ദേഹം ഒറ്റയ്‌ക്കാണു കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഒരു വളർത്തു നായയും പൂച്ചയും അയാളുടെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാരാണ്. വീടിനകത്ത് കാര്യസ്ഥനും ഭൃത്യനും, പുറത്ത് കുറെ പണിക്കാരും മിക്കവാറും അവിടെയുണ്ടാകും. ഒരിക്കൽ, ആ വലിയ തറവാടിൻ്റെ വരാന്തയിൽ അദ്ദേഹം ഒരു കിളിക്കൂട് തൂക്കിയിട്ടു. അതിൽ, മനോഹരമായ ഒരു തത്തയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതിനെ സംസാരിക്കാനും ശങ്കുണ്ണി പരിശീലിപ്പിച്ചു. ഒരു ദിവസം ശങ്കുണ്ണി ചന്തയിൽ പോയ സമയത്ത്  തറവാട്ടിലെ കാര്യസ്ഥനെ സ്വാധീനിക്കാനായി ഭൃത്യൻ ശ്രമം നടത്തി. അവസാനം അവൻ പറഞ്ഞു: "ഈ തറവാട്ടിലെ വലിയ സ്വത്തിന് അനന്തരാവകാശികളായി ആരുമില്ല. അതുകൊണ്ട് വിശ്വസ്തനായ അങ്ങ് പറഞ്ഞാൽ യജമാനൻ എവിടെ വേണമെങ്കിലും വരും. അങ്ങനെ കോസലപുരത്തെ അമ്പലത്തിലേക്ക്  പോകുന്ന വഴി കാട്ടിൽ വച്ച് അയാളെ കൊന്നു കളയാൻ പറ്റും" അന്നേരം, കാര്യസ്ഥൻ ഞെട്ടലോടെ പറഞ്ഞു: "ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ രാജാവ് നമുക്ക് ക്രൂരമായ വധശിക്ഷ വിധി...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്ന വിക്രമൻരാജാവിൻ്റെ കാലത്തെ ഒരു കഥ. പലതരം ഭരണ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാനും നടപ്പിലാക്കാനും രാജാവിന് ഏറെ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, കുറെ കർഷകർ രാജാവിനെ മുഖം കാണിക്കാൻ എത്തി. "മഹാരാജാവേ, ഞങ്ങളുടെ കൃഷി മുഴുവൻ എലികൾ നശിപ്പിക്കുകയാണ്. വിളകൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലും പണ്ടെങ്ങും ഇല്ലാത്ത വിധം എലിശല്യം കൂടിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് ഞങ്ങൾക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം" രാജാവ് ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ആലോചിച്ചിട്ട് അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ ഒരു കല്പന പുറപ്പെടുവിച്ചു: "എലിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനായി പുതിയ നിയമം ഇന്നു മുതൽ നിലവിൽ വരും. പ്രജകളിൽ ആർക്കും എത്ര എണ്ണം എലികളെയും പിടിച്ച് കൊട്ടാരത്തിൽ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയാൽ ഓരോ എലിക്കും ഒരു വെള്ളി നാണയം പ്രതിഫലമായി തരുന്നതാണ്" പണിയൊന്നുമില്ലാതെ നടന്ന അനേകം ആളുകൾ എലിയെ പിടിക്കാൻ ഓടി നടന്നു. ചില കുടുംബങ്ങൾ മുഴുവനായും കെണികൾ വച്ച് എലികളെ പിടിച്ച് കൊട്ടാരത്തിലെത്തിച്ച് നാണയങ്ങൾ സമ്പാദിച്ചു. കിട്ടുന്ന എലികളെ അപ്പോൾത്തന്നെ രാജകൊട്ടാരത്തിലെ ഭൃതന്മാർ കൊന്നുകളഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എലികൾ ഒന്നും നാട്ടുകാർക...

സിൽബാരിപുരം രാജ്യത്ത് ഒരു ആശ്രമത്തിലെ ഗുരുവിനെ എല്ലാവരും ഭയഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെയാണു കണ്ടിരുന്നത്. കാരണം, അദ്ദേഹം കോപിച്ച അവസരങ്ങളിൽ ചിലരെ ശപിച്ച കുറെ സംഭവങ്ങൾ നാട്ടുകാർ പേടിയോടെ ഓർക്കാറുണ്ട്. ഒരു ദിവസം, രണ്ടു മദ്യപാനികൾ വഴിയിലൂടെ തെന്നിത്തെറിച്ച് നടക്കുകയായിരുന്നു. അന്നേരം, ഗുരുവും ഏതാനും ശിഷ്യന്മാരും അതുവഴി വന്നു. ഗുരു അവരെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. ആ സമയത്ത് ശിഷ്യന്മാർ വിചാരിച്ചത് കുടിയന്മാരെ ശപിക്കുമെന്നാണ്. എന്നാൽ, ഗുരു അവരോട് യാതൊന്നും പറയാതെ, പാതയോരത്ത് നിന്ന ഒരു ചെടിയുടെ കമ്പ് ഒടിച്ചെടുത്തു. എന്നിട്ട്, അതിൽ ഒരു കുടിയനെ നല്ലതുപോലെ അടിച്ചു. അവൻ അടികൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു! പക്ഷേ, രണ്ടാമനെ അടിച്ചില്ല. അതുകഴിഞ്ഞ് ഗുരുവും ശിഷ്യരും മുന്നോട്ടു പോയപ്പോൾ ഒരു ശിഷ്യൻ ചോദിച്ചു: "ഗുരുവേ, അങ്ങ് എന്തുകൊണ്ടാണ് രണ്ടാമനെ തല്ലാതെ വിട്ടത്?" അന്നേരം ഗുരു പറഞ്ഞു: "ഇവർ രണ്ടു പേരും സ്ഥിരമായി മദ്യം സേവിക്കുന്നവരാണ്. അതിൽ രണ്ടാമൻ സ്വയം നശിക്കുന്നു. മറ്റാരെയും ഉപദ്രവിക്കാറില്ല. എന്നാൽ, ഒന്നാമൻ അങ്ങനെയല്ല. അവൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന് ഭാര്യയെയും കുട്ടികളെയും തല്ലുന്നവനാണ്. എൻ്റെ തല്ല് അവനു കിട്ടിയതിനാൽ ഇനി അവന് വേറ...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത് പിശുക്കരായ ഒരു അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ഈ ദുരാഗ്രഹം നിമിത്തം മക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമെല്ലാം അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു കോസലപുരത്തേക്കു പോയിരുന്നു. കുറെ പറമ്പുകളും കൃഷികളുമെല്ലാം അവർക്കുണ്ട്. പ്രായത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചു കൊണ്ട് രണ്ടുപേരും പതിയെ പറമ്പിലെ പണികൾ ചെയ്തു തീർക്കും. കാരണം, പണിക്കാർക്കു കൂലി കൊടുക്കാനും അവരുടെ പിശുക്ക് അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ, റംബുട്ടാൻ പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മരത്തിൽ നിന്നും അയലത്തെ വികൃതികളായ കുട്ടികൾ സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോൾ പഴങ്ങൾ പറിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവിടെ തത്തകൾ കൂട്ടമായി വന്ന് റംബുട്ടാൻ തിന്നുന്നത് തടയാനായി കയറുപിരിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ വല മരത്തിന്മേൽ വിരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പഴങ്ങൾ പോകുന്നത് മനസ്സിലാക്കിയ അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു: "വലയുള്ളതിനാൽ ഇത് പറിക്കുന്നത് ആ കുട്ടികളാകാനാണു സാധ്യത" അന്നേരം അമ്മൂമ്മ ഒരു പരിഹാരവുമായി രംഗത്തു വന്നു: "ആരായാലും രാത്രിയിലാണു വരുന്നത്. നമുക്കൊരു കാര്യം ചെയ്യാം. നിങ്ങൾ ഒരു വടിയുമായി മരത്തിൽ സന്ധ്യയാകുമ്പോൾ കയറിയിരിക്കുക. കുട്ടികൾ മരത്തിലേക്കു കയറി വരുമ്പോൾ അവരെ തല്ലി താഴെയിടണം. താഴെ ഒളിച്ചു...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നത് വീരഭദ്രൻ എന്ന രാജാവായിരുന്നു. അയാൾ ഒരു ദുരാഗ്രഹിയായിരുന്നു. നികുതി വളരെ കൂടുതലാകയാൽ ജനങ്ങൾക്ക് ദുരിതമായി. രാജ്യത്തെ ഗുരുകുലങ്ങളും ആശ്രമങ്ങളും അംഗബലം അനുസരിച്ച് ഖജനാവിലേക്ക് നികുതിപ്പണം കൊടുക്കണം എന്നൊരു നിയമമുണ്ട്. അതിനാൽ, 100 വെള്ളിനാണയം വിദ്യാർഥികളുടെ പ്രവേശനത്തിനായി വാങ്ങിയിട്ട് ഗുരുക്കന്മാർ അതിൽ നിന്നും നികുതിപ്പണം കൊട്ടാരത്തിൽ ഏൽപ്പിക്കും. ഒരിക്കൽ, ചിത്രകലയിൽ ഏറെ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്ന ശങ്കു എന്ന വിദ്യാർഥി അവിടെയുള്ള ഒരു ഗുരുവിൻ്റെ അടുക്കലെത്തി. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "100 നാണയം തന്നാൽ മാത്രമേ നിന്നെ ഇവിടെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കാൻ പറ്റൂ!" അവൻ നിരാശനായി തിരികെ വീട്ടിലെത്തി. കയ്യിലെ ഉളികൊണ്ട് അനേകം കല്ലുകളിലും തടികളിലും കൊത്തുപണികൾ പരിശീലിച്ചത് വെറുതെ ആയിരിക്കുന്നു. ഈ രാജ്യത്ത് സാധുക്കൾക്ക് പഠിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് എല്ലാവരും അഭിപ്രായപ്പെട്ടപ്പോൾ അയൽരാജ്യമായ കോസലപുരത്തേക്ക് പോകാൻ വീട്ടുകാർ ശങ്കുവിനെ അനുവദിച്ചു. ഏറെ അകലെയുള്ള അവിടേക്ക് നടന്നു പോകുന്ന ചില പ്രദേശങ്ങൾ കാട്ടിലൂടെയായിരുന്നു. കുറെ ദൂരം നടന്നപ്പോൾ ശങ്കുവിന് വല്ലാത്ത നിരാശയും തള...

  ഒരിക്കൽ, സിൽബാരിപുരം കാട്ടിലൂടെ ഒരു ആമ പതിയെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന സമയം. ഒറ്റയ്ക്കു നടക്കുന്നതിനിടയിൽ വല്ലാത്ത മുഷിപ്പ് അവനു തോന്നിയതിനാൽ ഒരു കൂട്ടിന് ആരെയെങ്കിലും വേണമെന്ന് തോന്നി. അപ്പോൾ അതുവഴി ഒരു കലമാൻ വന്നു. ആ കലമാൻ അവൻ്റെ സങ്കേതത്തിലെ കൂട്ടുകാരുമായി പിണങ്ങി വന്നവനായിരുന്നു. അതിനാൽ ആമയുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടി. എന്നാൽ, ഇതെല്ലാം കണ്ട് മരത്തിലിരുന്ന കാക്ക ഉപദേശിച്ചു: "വേഗം ഇല്ലാത്ത ആമയും വേഗം കൂടിയ കലമാനും ഒരിക്കലും ചേർന്നു പോകില്ല" പക്ഷേ, അവർ അതിനെ ചിരിച്ചുതള്ളി. സമയം വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ, ഒരു കടുവ അതിലെ വന്നു. കലമാൻ ഒരു നിമിഷം ശങ്കിച്ചു നിന്നു. കാരണം, ചങ്ങാതിയെ ആപത്തിൽ തനിച്ചാക്കി പോകണമോ എന്നുള്ള ആശങ്കയായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ, ആ നിമിഷത്തിൽ കടുവ കലമാനിനെ ചാടി പിടിച്ചു! ആമയാകട്ടെ, സ്വന്തം രക്ഷയ്ക്കായി കയ്യും കാലും തലയുമെല്ലാം കട്ടിയുള്ള തോടിനുള്ളിലാക്കി. മാനിൻ്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് കാക്ക പറന്നു വന്ന് രംഗം നിരീക്ഷിച്ചു. കടുവ മാനിനെ കടിച്ചു വലിച്ച് ഗുഹയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. അന്നേരം, കാക്ക ആമയെ ശകാരിച്ചു: "നിൻ്റെ ചങ്ങാത്തം കാരണം ആ മാനിൻ്റെ ജീവൻ പോയതു നീ കണ്ടില്ലേ?" ഉടൻ, ആമ പറഞ്ഞു: ...

  സിൽബാരിപുരത്തെ ഒരു വലിയ തറവാട്ടിലെ കഥ. ശങ്കുണ്ണിയുടെ തറവാട്ടിൽ നല്ല സ്വത്ത് പാരമ്പര്യമായി ഉള്ളതാണ്. മക്കൾ 3 ആൺകുട്ടികളായിരുന്നു. അവർ വലുതായപ്പോൾ മൂന്നു പേർക്കും ചൂതുകളിയിൽ താല്പര്യം വന്നുതുടങ്ങി. ക്രമേണ ആ ദുശ്ശീലം കൂടി വന്നപ്പോൾ തറവാട്ടിലെ സമ്പത്തെല്ലാം ക്ഷയിച്ചു തുടങ്ങി. ഇതെല്ലാം കണ്ടുകേട്ട് ശങ്കുണ്ണിയുടെ ആരോഗ്യവും ക്ഷയിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. തറവാട്ടിലെ സമ്പത്തെല്ലാം പോയി. മക്കൾ കൃഷിയൊന്നും ചെയ്യാത്തതിനാൽ പറമ്പുകൾ കാടുകയറി തുടങ്ങി. അയാൾക്ക് മക്കളുടെ ഈ അവസ്ഥ ആലോചിച്ച് യാതൊരു സമാധാനവുമില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ശങ്കുണ്ണി മക്കളെ കട്ടിലിൻ്റെ അടുക്കലേക്ക് വിളിച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: "ഞാൻ എൻ്റെ ചങ്ങാതിക്ക് ഒരിക്കൽ കടമായി 100 സ്വർണ്ണ നാണയം കൊടുത്തിരുന്നു. എന്നാൽ, അവൻ അതുമായി നാടുവിട്ടു പോയി. എങ്കിലും കോസലപുരത്ത് വ്യാപാരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട് അവൻ വലിയ വ്യാപാരിയായി മാറി. പിന്നീട് പ്രഭുവായി. ഇപ്പോൾ, ന്യായാധിപനാണ്. എന്നാൽ, അയാൾ കുറ്റബോധം തോന്നി നിങ്ങൾ മൂന്നു മക്കൾക്കായി മൂന്ന് സഞ്ചി നിറയെ സ്വർണ്ണ നാണയങ്ങളുമായി വരുന്നുണ്ട്" ഇതു പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ശങ്കുണ്ണി അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചു! ശങ്കുണ്ണി പറഞ്ഞതു പ...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നത് പ്രതാപൻ എന്ന രാജാവായിരുന്നു. കൊട്ടാരത്തിലെ ഭൃത്യന്മാർക്ക് വെള്ളിനാണയങ്ങൾ കൂലിയായി കൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് വല്ലാത്ത മടിയായിരുന്നു. അതിനായി അദ്ദേഹം ഒരു മാസത്തെ ശമ്പളം ഒന്നര മാസം കഴിയുമ്പോൾ മാത്രമാണു നൽകുന്നത്. ഒരു ദിവസം, കൊട്ടാരത്തിലെ ഭൃത്യന്മാർക്ക് ശമ്പളം കൊടുക്കുന്ന ദിവസമായി. പക്ഷേ, രാജാവ് ഭൃത്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ പണികൾ ശരിയായ രീതിയിൽ അല്ല ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നത്. കൊട്ടാര മുറികളിൽ എവിടെ നോക്കിയാലും വൃത്തിക്കുറവ് കാണാം. അതിനാൽ ഈ മാസം ശമ്പളമായി 50 നാണയം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ" രാജാവിൻ്റെ കല്പന വിഷമത്തോടെ കേട്ടു നിൽക്കാനേ അവർക്കു കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. എന്നാൽ, ആ സമയത്താണ് ദൂരെ ദിക്കിലുള്ള സന്യാസി കൊട്ടാരം സന്ദർശിച്ചത്. രാജാവിൻ്റെ ഈ പ്രവൃത്തി സന്യാസിക്ക് ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടില്ല. അദ്ദേഹം രാജാവിനോടു പറഞ്ഞു: "അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾ ഇവിടുത്തെ പണിക്കൂലി കാരണമാണ് കഴിയുന്നത്. ജോലിയുടെ മഹത്ത്വം രാജാവിന് അറിയില്ല" രാജാവ് യാതൊരു പ്രശ്‌നവുമില്ലെന്ന മട്ടിൽ നിന്നപ്പോൾ സന്യാസി പറഞ്ഞു: "രാജാവ് ജോലി ചെയ്ത് പണിക്കൂലി വാങ്ങാനായി നിൽക്കാത്തതിനാൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതു മനസ്സിലാകി...

  സിൽബാരിപുരം കാട്ടിലെ ഒരു കഥ. രാജാവായ സിംഹത്തിന് ഒരിക്കൽ കുറുക്കനെ സഹായിയായി കിട്ടി. അന്നു മുതൽ, കുറുക്കൻ ഓരോ മൃഗങ്ങളുടെ സങ്കേതവും, വരുന്ന വഴിയും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി സിംഹത്തിന് ഇരയെ പിടിക്കാൻ വഴിയൊരുക്കി. അതേസമയം, കുറുക്കൻ സൗമ്യനായി മറ്റു മൃഗങ്ങളുടെ മുന്നിൽ അഭിനയിച്ചതിനാൽ മൃഗങ്ങളെ ചതിക്കുന്നത് കുറുക്കനെന്ന് അവർക്കു മനസ്സിലായില്ല. കുറുക്കൻ മാനുകളുടെ താവളം നോക്കി നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, കുറച്ച് വേട്ടക്കാർ വലിയ ഒരു കിടങ്ങ് ഉണ്ടാക്കുന്നതു കണ്ടു. സർക്കസ് പരിശീലനത്തുള്ള മൃഗങ്ങളെ പിടിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. അവരുടെ കണ്ണിൽ പെടാതെ കുറുക്കൻ തിരികെ നടന്നു. അവൻ പിറുപിറുത്തു: "കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾക്ക് ഞാൻ വളരെ മാന്യനാണ്. അവറ്റകളെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്നത് ഞാൻ ആണെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. അതിനാൽ, ഈ സിംഹത്തെ വേട്ടക്കാർ കൊണ്ടുപോയാൽ പിന്നെ എനിക്കു രാജാവാകാൻ പറ്റിയേക്കും" അവൻ സിംഹത്തോടു പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, മാനുകളുടെ പുതിയ സങ്കേതം ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് നാളെ രാവിലെ അങ്ങോട്ടു പോകാം" അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ സിംഹം മുന്നിലായി നടന്നു. കുറുക്കൻ പിറകെയും. പെട്ടെന്ന്, ചതിക്കുഴിയിൽ സിംഹം പതിച്...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത് ഒരു ഭക്തൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. ഭക്തിയോഗത്തെ വളരെ കൂടുതലായി ആശ്രയിച്ചിരുന്ന അയാളുടെ പേര് കുമാരൻ എന്നായിരുന്നു. കുമാരൻ തൻ്റെ കുടുംബത്തിൻ്റെ യാതൊരു ആവശ്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധിക്കാത്തതിനാൽ ഭാര്യയായിരുന്നു വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ നോക്കിയിരുന്നത്.  അതിനായി ആ സ്‌ത്രീ അയലത്തെ വലിയ തറവാട്ടിൽ അടുക്കള ജോലികൾക്കു പോയിട്ടാണ് കുടുംബം പുലർത്തിയത്. അതേസമയം, കുമാരൻ ഏതെങ്കിലും തീർഥാടനത്തിലും ആശ്രമ പരിസരത്തും പ്രാർഥനകളിലും നടന്നിട്ട് ഇടയ്ക്കു മാത്രം പണികൾക്കു പോകും. ചില രോഗശല്യങ്ങളുള്ള ഭാര്യ മിക്കവാറും കുമാരനോടു വഴക്കു കൂടുകയും ചെയ്യുന്നത് പതിവായിരുന്നു. എന്നാലോ? കുമാരൻ ചില ഭക്തിചിന്തകൾ അവളോടു വിളമ്പുകയും ചെയ്യും. ഒരു ദിവസം, കുമാരൻ പ്രശസ്തമായ ഒരു ദേവീക്ഷേത്രത്തിലേക്കു നടക്കുകയായിരുന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന് ഏറെ സ്ഥലം സ്വന്തമായുണ്ട്. അവൻ ആ പ്രദേശത്ത് എത്തി. അന്നേരം, ഒരു മരത്തിലെ പൊത്തിൽ നിന്നും കുറച്ചു കിളിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അവൻ അവിടെ നിന്ന് അതു ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ, അങ്ങോട്ട് പറന്നു വന്നത് വലിയ വേറെ ഏതോ പക്ഷിയായിരുന്നു. ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളെ തിന്നാൻ വന്ന വലിയ പക്ഷിയെ നോക്കിയപ്പോൾ അതിൻ്റെ വല...

  ഒരിക്കൽ, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത്, നിരീശ്വരവാദിയായ ഒരു പണ്ഡിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയെങ്കിലും പ്രാർഥനകളോ പൂജകളോ ഹോമങ്ങളോ നടന്ന കാര്യം കേട്ടാൽ അയാൾ അതിനെ പുഛിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതും പതിവായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഈ പണ്ഡിതൻ തൻ്റെ യാത്രാവേളയിൽ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ വിശ്രമിക്കാനായി ഇരുന്നു. അന്നേരം, സമീപത്തുള്ള അമ്പലത്തിൽ നിന്നും മടങ്ങുകയായിരുന്ന ഗുരുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ പണ്ഡിതന് അമർഷം തോന്നി. അയാൾ ഗുരുവിനോടു ചോദിച്ചു: "ഭക്തിയോഗത്തിൽ മുങ്ങി നിൽക്കുന്ന താങ്കൾ എങ്ങനെയാണ് ശിഷ്യന്മാർക്ക് ശരിയായ ദിശ പകർന്നു കൊടുക്കുന്നത്?" ഗുരു പറഞ്ഞു: "ദൈവവിശ്വാസം ഒരു ശിഷ്യനെയും നശിപ്പിക്കില്ല" പണ്ഡിതൻ തുടർന്നു: "പക്ഷേ, താങ്കൾ ഇല്ലാത്ത ദൈവത്തിൻ്റെ പേര് പറഞ്ഞ് ശിഷ്യരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് ഭയപ്പെടുത്തുകയാണ് " ഗുരു മറുപടിയായി പറഞ്ഞു: "ദൈവം ഇല്ലെന്ന് താങ്കളോട് ആരാണു പറഞ്ഞത്?" അപ്പോൾ പണ്ഡിതൻ മറുചോദ്യം എറിഞ്ഞു: "ദൈവം ഉണ്ടെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?" ഗുരു അല്പം ആലോചിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു: "ദൈവം ഇല്ലെന്ന് താങ്കൾ വിശ്വസിക്കുന്ന പോലെ ദൈവം ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കാനുള്ള തുല്യ അവകാശം എനിക്കുമുണ്ട് " പക്ഷേ...

  പണ്ട് സിൽബാരിപുരം ദേശമാകെ മനോഹരമായ അനേകം ഗ്രാമങ്ങൾ ചേർന്നതായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള പുഷ്‌കരൻ നല്ലൊരു കറവക്കാരനാണ്. എന്നാൽ സ്വന്തമായി ഒരു ആടോ പശുവോ ഒന്നും അയാൾക്കില്ല. അയലത്തെ മുതലാളിക്ക് വലിയ ഗോശാലയുണ്ട്. ഏതാണ്ട്, ആ ഗ്രാമത്തിലെ പാലിൻ്റെ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം നിറവേറ്റാൻ ഈ ഒരു ഗോശാല ധാരാളമായിരുന്നു. അവിടെ മുതലാളിക്ക് വേറെ ഒരുപാട് സേവകന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പുഷ്കരൻ്റെ കൈപ്പുണ്യം നാട്ടുകാർക്കെല്ലാം അറിയാവുന്നതാണ്. അങ്ങനെ ആത്മാർഥമായി ജോലി ചെയ്തു വരുന്ന സമയത്ത് ഒരു ദിവസം പുഷ്‌കരനു പനി പിടിച്ചു. പണി ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത വിധം കിടപ്പിലാകയാൽ ഗോശാലയിലേക്ക് ഒരാഴ്ച വരാൻ പറ്റിയില്ല. അതിനു ശേഷം അയാൾ ഗോശാലയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ മുതലാളി ഗർജ്ജിച്ചു: "നീ എങ്ങോട്ടാ? നിനക്ക് തോന്നുമ്പോൾ വന്നു ജോലി ചെയ്യാൻ ഇതെന്താ സത്രമാണോ?" ഉടൻ, പുഷ്‌കരൻ വിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "മുതലാളീ, എന്നോടു പൊറുക്കണം. പനി കാരണം ഒന്ന് എണീറ്റ് നിൽക്കാൻ പോലും പറ്റില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ഭാര്യയെ വിട്ട് തറവാട്ടിൽ ഈ വിവരം അറിയിച്ചിരുന്നു" മുതലാളി അലറി!: "പ്‌ഫ! നീ എന്നോടു ന്യായം പറയാൻ വളർന്നോടാ? ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ തറവാട്ടിൽ നിന്ന...

  ഒരിക്കൽ, സിൽബാരിപുരം ദേശത്തെ ആശ്രമത്തിൽ ഏതാനും യുവാക്കൾ പരിശീലനത്തിനായി ഗുരുവിൻ്റെ അടുക്കലെത്തി. ഒരു മാസത്തെ കാലയളവിൽ അവരുടെ പലതരം പ്രശ്‌നങ്ങൾ തീർത്ത് ദൂരെ ദിക്കിലേക്ക് ജോലിക്കു പോകുക എന്നുള്ളതാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യം. അവരുടെ സംഘത്തിൽ കുമാരൻ എന്നു പേരുള്ള ഒരുവൻ വളരെ ദുഃഖിതനായിരുന്നു. ഗുരു അവനെ വിളിച്ച് കാര്യം തിരക്കി. അവൻ പറഞ്ഞു: "ഗുരുജീ, എനിക്ക് ഒന്നിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്താനാകുന്നില്ല. ഏതു കാര്യം നോക്കിയാലും എന്നേക്കാൾ മുന്നിൽ അനേകം പേരുണ്ട്. ഞാൻ ഏറ്റവും പിറകിലായി കഴിവു കെട്ടവനായി തോന്നുകയാണ്" ഗുരു പറഞ്ഞു: "ഈ ലോകത്ത് അനേകം ആളുകൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. അവരിൽ ഏറ്റവും ആനന്ദിക്കുന്ന ആളിൻ്റെ വസ്‌ത്രം നീ ധരിച്ചാൽ നിനക്കും അതേ ആനന്ദം കിട്ടും. അതിനാൽ നീ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കൊട്ടാര വീഥിയിലൂടെ നടന്ന് ആ വസ്ത്രം കരസ്ഥമാക്കണം" ശിഷ്യൻ അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. ആദ്യം കണ്ടത് കൊട്ടാര പണ്ഡിതനെ ആയിരുന്നു. കുമാരൻ അദ്ദേഹത്തോടു ചോദിച്ചു: "അങ്ങ് സന്തോഷത്തിലാണോ ജീവിക്കുന്നത്?" പണ്ഡിതൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ സന്തോഷവാനല്ല, കാരണം കൊട്ടാര തർക്കങ്ങളിൽ ഞാൻ തോറ്റാൽ കൊട്ടാരത്തിൽ...

സിൽബാരിപുരം ദേശത്തെ ഒരു ഗുരുകുലത്തിൽ ചങ്ങാതിമാരായി പഠിച്ചവരാണ് സേനകനും ചീരനും. ഒരേ ഗുരുവിൻ്റെ കീഴിലായിരുന്നു പഠനമെങ്കിലും പഠനത്തിൻ്റെ കാര്യത്തിൽ ചീരൻ ഒരുപാടു പിറകിലായിരുന്നു. എങ്കിലും സേനകൻ യാതൊരു മാറ്റവും സൗഹൃദത്തിൽ കാണിച്ചില്ല. കുറെ വർഷങ്ങളുടെ പഠന ശേഷം അവർ രണ്ടാളും രണ്ടു വഴിക്കു പിരിഞ്ഞു. സേനകൻ നന്നായി പഠിച്ച് കൊട്ടാരത്തിലെ ന്യായാധിപനായി. അതേസമയം, ചീരൻ പലതരം കൂലിപ്പണികൾ ചെയ്തെങ്കിലും അവൻ്റെ കുടുംബം പട്ടിണിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ചീരന് അമ്മയുടെ നാട്ടു ചികിൽസയ്ക്കായി കുറെ പണം വേണമായിരുന്നു. പലരോടും പണം കടം ചോദിച്ചെങ്കിലും അവരെല്ലാം പരിഹസിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. ചീരൻ മറ്റൊരു തീരുമാനമെടുത്തു. ഏതെങ്കിലും പ്രഭുവിൻ്റെ വീട്ടിൽ കയറി മോഷണം നടത്തുക എന്നതായിരുന്നു പദ്ധതി. പക്ഷേ, യാതൊരു മുൻപരിചയവും മോഷണത്തിൽ ഇല്ല. അങ്ങനെ രാത്രിയിൽ അതിനു ശ്രമിച്ചപ്പോൾ കാവൽക്കാർ അവനെ പിടിച്ച് കൊട്ടാരത്തിലെ ന്യായാധിപനായ സേനകൻ്റെ മുന്നിലെത്തിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, തൻ്റെ ചങ്ങാതിയെ കണ്ട് പ്രതീക്ഷയോടെ ന്യായാധിപൻ്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ചീരൻ ദയനീയമായി നോക്കി. പക്ഷേ, സേനകൻ യാതൊരു പരിചയ ഭാവവും കാട്ടിയില്ല! മാത്രമല്ല, ന്യായാധിപൻ വിധിച്...

സിൽബാരിപുരത്തെ ആശ്രമത്തിലെ ഗുരുജിയെ കാണാൻ ദൂരെ ദിക്കിൽ നിന്നു പോലും ആളുകൾ എത്താറുണ്ട്. അതിൽ ഭൂരിഭാഗവും പഴയകാല ശിഷ്യന്മാരായിരിക്കും. അവർ വരുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലും സമ്മാനവുമായിട്ടാകും വരിക. ഒരു ദിവസം, കോസലപുരത്തു നിന്നും ഒരു പ്രഭു ഗുരുവിനെ കാണാനെത്തി. അയാളെ കണ്ടയുടൻ, ഗുരുവിന് ആ ശിഷ്യനെ മനസ്സിലായിരുന്നു. അവർ സൗഹൃദ സംഭാഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. അതിനിടയിൽ പ്രഭു പറഞ്ഞു: "ചീനരാജ്യത്തിൽ (ചൈന) നിന്നും വന്ന കച്ചവടക്കാരൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു അപൂർവ്വ സാധനം ഞാൻ വാങ്ങി. അങ്ങ് ദയവായി ഈ സമ്മാനം സ്വീകരിച്ചാലും" ഒരു സ്ഫടിക പാത്രമായിരുന്നു അത്. ചൂടുള്ള പാനീയം എന്തെങ്കിലും അതിൽ ഒഴിച്ചാൽ അനേകം നിറക്കൂട്ടുകൾ അതിൽ തെളിഞ്ഞു വരും! ആ സമ്മാനം ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ ഗുരു സ്വീകരിച്ചു. പ്രഭു സ്വദേശത്തേക്കു മടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഗുരുജി അതുവരെ ചായയും ചൂടുവെള്ളവും മറ്റും കുടിച്ചിരുന്ന നിറം മങ്ങിയ പോറലുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു സ്റ്റീൽ കപ്പ് എടുത്ത് അടുക്കളയിൽ എവിടെയോ വച്ചു. പകരക്കാരനായി സമ്മാനം കിട്ടിയ സ്ഫടിക പാത്രം ഉപയോഗിക്കാനും തുടങ്ങി. ഓരോ തവണയും ചൂടുള്ളത് നിറയുമ്പോൾ മിന്നിമറയുന്ന നിറങ്ങളിൽ ഗുരുവിന് വല്ലാത്ത ഇഷ്‌ടം തോന്നുകയും ചെയ്തു. ...

പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്തേക്ക് ഒരു നാടോടി കടന്നുവന്നു. അയാളുടെ യഥാർഥ ദേശം കോസലപുരമായിരുന്നു. പലതരം തൊഴിലുകൾ  ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് അവനുണ്ടെങ്കിലും കൂടുതൽ കാലവും അന്യദേശങ്ങളിലൂടെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു.  അങ്ങനെ, നാടോടി അയാൾക്കു പറ്റിയ തൊഴിൽ ചെയ്ത്, ശേഷിക്കുന്ന കാലം സിൽബാരിപുരത്ത് ജീവിക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ നടന്നു പോയ പ്രദേശത്ത്, നല്ല പശയുള്ള മണ്ണ് ഉള്ളതായി കണ്ടു. അയാൾ മൺചട്ടികളും കുടങ്ങളും കൂജയുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ, വിൽപന കാര്യമായി നടക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. കാരണം, അവിടത്തെ ചന്തയിൽ കുറെ കുശവന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അയാൾ കൂടുതൽ പാത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.  നിരാശനായ നാടോടി കിഴക്കു ദിക്കിലേക്കു നടന്ന് കാട്ടിലെത്തി. കാടിനുള്ളിൽ ദേവീസാന്നിദ്ധ്യം ഉള്ള ഒരു കാവ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അയാൾ ആ കാവിൽ കുറെ ദിവസം തപസ്സു ചെയ്തപ്പോൾ കാവിലെ ദേവി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു: "പ്രിയ ഭക്താ, നിൻ്റെ സത്യസന്ധതയിലും കഠിനാധ്വാനത്തിലും ഭക്തിയിലും ഞാൻ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്തു വരമാണ് നിനക്ക് തരേണ്ടത്?" നാടോടി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ അനേകം മൺപാത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അതൊ...

  ഒരു കാലത്ത്, ഗുരുവായ സേനകൻ്റെ ആശ്രമം സിൽബാരിപുരം ദേശത്തിലെ പ്രധാന ആശ്രമമായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും മിടുക്കരായ അനേകം ശിഷ്യന്മാർ പ്രശസ്‌തിയോടെ ലോകമെങ്ങും ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ, പത്ത് ശിഷ്യന്മാർ ആശ്രമത്തിൽ പഠിച്ചു വരുന്ന സമയത്ത് ഒരു ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനോട് സങ്കടമുണർത്തിച്ചു: "ഗുരുവേ, ഞങ്ങളിൽ ഏറ്റവും അറിവുള്ള ശങ്കുവിനോട് എന്ത് സംശയം ചോദിച്ചാലും ഒന്നും പറഞ്ഞു തരില്ല. മാത്രമല്ല, ഞങ്ങളെ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യും" അതിനു പരിഹാരമുണ്ടാക്കാം എന്നു പറഞ്ഞ് ഗുരു അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പിന്നീട്, ഗുരു, ശങ്കുവിനെ വിളിപ്പിച്ചു: "നീ എൻ്റെ കൂടെ വരിക" ഗുരു ശങ്കുവിനെയും കൂട്ടി ആശ്രമത്തിൻ്റെ അതിർത്തിയിലൂടെ ഒഴുകിയിരുന്ന നീർച്ചാലിനു സമീപമെത്തി. അദ്ദേഹം അവനോടു പറഞ്ഞു: "ഈ വെള്ളം ഒരു കവിൾ കുടിച്ചു നോക്കൂ" അവൻ വെള്ളം കുടിച്ചു: "ഹായ്! എന്തൊരു രുചിയുള്ള ഉറവയാണിത് " അതിനു ശേഷം, ഗുരുവും ശിഷ്യനും കൂടി കുറെ അകലെയുള്ള കടൽത്തീരത്തെത്തി. ഗുരു പറഞ്ഞു: "നീ ഒരു കവിൾ വെള്ളം കുടിക്കുക" "ഗുരുവേ, ഉപ്പുരസം കാരണം ഇതു കുടിക്കാൻ പറ്റില്ലാ" എങ്കിലും ഗുരുവിനെ അനുസരിച്ച് വായി...