malayalamplus.com: 1200 Malayalam eBooks for free online reading

  ഒരു കാലത്ത്, സിൽബാരിപുരം രാജ്യമെങ്ങും കാടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിലേക്ക് കോസലപുരത്തുനിന്നും ചില വേട്ടക്കാർ എത്താറുണ്ട്. ഒരിക്കൽ, വാറുണ്ണി എന്നു പേരുള്ള ഒരു വേട്ടക്കാരൻ മൃഗങ്ങളെ പിടിക്കാൻ അരയിൽ കത്തിയും വലയും മറ്റു ചില സാധനങ്ങളുമായി ആ കാട്ടിലെത്തി. മാനുകളെ വേട്ടയാടാൻ പോയെങ്കിലും അവറ്റകളെ കുടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല. കുറെ നടന്ന് ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ ഒരു മരത്തണലിൽ ഇരുന്നു. ക്രമേണ ഉറങ്ങിപ്പോയി. എന്നാൽ, ശക്തമായ കാറ്റടിച്ചപ്പോൾ അയാൾക്കു തണൽ കൊടുത്തിരുന്ന ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ പറന്നു പോയി. അപ്പോൾ അവൻ്റെ മുഖത്ത് വെയിലടിച്ചെങ്കിലും വാറുണ്ണി ഉറക്കത്തിൽ അത് അറിഞ്ഞില്ല. അതേ സമയം, ഒരു വലിയ ചിറകുള്ള പക്ഷി ആ മരത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ പക്ഷി വിചാരിച്ചു - "എൻ്റെ വലിയ ചിറക് ഒന്നു വിരിച്ച് ഇരുന്നാൽ അയാളുടെ മുഖത്ത് വെയിൽ അടിക്കാതെ ഉറക്കത്തിന് തടസ്സമാകില്ല" അങ്ങനെ, പക്ഷി ചിറക് വിരിച്ച് ശിഖരത്തിൽ ഇരുന്നു. എന്നാൽ, കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പക്ഷി അവിടെ മരത്തിൽ വന്നിരുന്ന് പുറമേ മുള്ളുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു പഴത്തിൻ്റെ തൊണ്ട് പൊളിക്കാൻ തുടങ്ങി. താഴെ വീഴുന്ന അതിൽ ഒരെണ്ണം കൃത്യമായി വാറുണ്ണിയുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചപ്പോൾ മുള്ള് കു...

Once upon a time, the kingdom of Silbaripuram was a vast forest. Occasionally, hunters from Kosalapuram would venture deep into these woods. One such day, a hunter named Varunni arrived in the forest, carrying a knife at his waist, a net, and other hunting gear to catch animals. Although he went in search of deer, he couldn't manage to trap any. After walking for a long time, he grew tired and sat down under the shade of a tree. Gradually, he drifted off into a deep sleep. However, a strong wind blew, and the dry leaves that had been providing him shade were swept away. Even though the harsh sunlight began to fall directly on his face, Varunni was too fast asleep to notice. At that same time, a large bird with wide wings was resting on that very tree. The bird thought to itself, "If I spread my big wings and sit here, the sun won't hit his face and his sleep won't be disturbed." So, the bird spread its wings and perched on the branch. But after a while, a tiny bir...

  പണ്ടുകാലത്ത്, സിൽബാരിപുരം അയൽരാജ്യമായ കോസലപുരവുമായി അതിർത്തി പങ്കിടുന്ന പ്രദേശമാകെ കാടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ ധാരാളം മൃഗങ്ങളുമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ, കുറുക്കൻ തീറ്റ തേടി നടക്കുമ്പോൾ യാതൊന്നും കിട്ടിയില്ല. നിരാശനായി ഒരിടത്ത് വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവിടെ ഒരു കഴുത വിശ്രമിക്കുന്നതു കണ്ടു. കടുത്ത വേനൽക്കാലമാകയാൽ കഴുതയും ആഹാരത്തിനായി ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിട്ടിരുന്നു. ക്രമേണ കുറുക്കനും കഴുതയും ചങ്ങാതികളായി മാറി. കുറുക്കൻ പറഞ്ഞു -"കടുവയും സിംഹവും പുലിയുമൊക്കെ വേട്ടയാടി മൃഗങ്ങളുടെ എണ്ണം ഇവിടെ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മാത്രമല്ല, എനിക്കു ലഭിക്കേണ്ട ചെറു മൃഗങ്ങളെല്ലാം ഒളിവിലാണ്. അതുകൊണ്ട് നാട്ടിലിറങ്ങി മനുഷ്യർ വളർത്തുന്ന കോഴിയെ പിടിക്കാൻ ഞാൻ പോകുകയാണ് " കഴുത അതിനോടു യോജിച്ചു - "എന്നാൽ, ഞാനും നിൻ്റെ കൂടെ വരുന്നു. അവിടെ മനുഷ്യരുടെ കൃഷിയിടങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ട് " അവർ രണ്ടുപേരും കൂടി നാടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി കാട്ടിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ കിളികളും കുരങ്ങന്മാരും കുറുക്കനെ പരിഹസിച്ചു - "എടാ, കുറുക്കാ, നീ ബുദ്ധിമാനല്ലേ? മണ്ടനായ ഒരു കഴുതയെ ചങ്ങാതിയാക്കി എന്തിനു നടക്കണം? അവൻ്റെ മണ്ടത്തരം നിന്നെ കുഴപ്പത്തിലാക്കും" കുറുക്കൻ ...

 In ancient times, the region sharing a border between Silbaripuram and the neighboring kingdom of Kosalapuram was a dense forest. It was home to many wild animals. One day, a fox was wandering in search of food but couldn't find anything. Frustrated, he sat down to rest and noticed a donkey nearby. Since it was the peak of summer, the donkey was also struggling to find enough to eat. Gradually, the fox and the donkey became friends. The fox said, "Because of the constant hunting by tigers and lions, the number of animals here has dwindled. Moreover, the small prey I usually catch are all in hiding. Therefore, I am going to the village to catch the chickens raised by humans." The donkey agreed, saying, "In that case, I will come with you. There are plenty of farmers' fields there with lush crops." As they walked through the forest toward the village, the birds and monkeys mocked the fox. "Hey, Fox! Aren't you supposed to be clever? Why are you roami...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത് ചങ്ങാതികളായ മൂന്ന് കൂട്ടുകാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, കാട്ടിൽ നിന്നും തേനെടുക്കാനായി അവർ മൂന്നു പേരും കൂടി അങ്ങോട്ടു നടന്നു. കുറെ ദൂരം നടന്നപ്പോൾ കുറച്ച് ഉയരത്തിലായി മരക്കൊമ്പിൻ്റെ പോടിൽ ചെറുതേനീച്ചയുടെ വലിയ കൂട് കണ്ടു. അവർ പറഞ്ഞു -"തേൻ കുറച്ചു മാത്രമേ ഉള്ളൂവെങ്കിലും ചെറുതേൻ രുചി അപാരമാണ് " പക്ഷേ, ഒരു കുഴപ്പം- ആ മരത്തിൽ നിറയെ കാട്ടുവള്ളികൾ ചുറ്റിയിരിക്കുകയാണ്. അതാകട്ടെ, ദേഹം മുഴുവൻ ശക്തമായ ചൊറിച്ചിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന കാട്ടുചൊറികിണ്ണത്തിൻ്റെ വള്ളികൾ ആയിരുന്നു. അന്നേരം, ഒരാൾ പറഞ്ഞു -"ചൊറികിണ്ണം കാരണം നമുക്ക് മരത്തിൽ കയറി തേനെടുക്കാൻ പറ്റില്ല. പക്ഷേ, ഒരാളുടെ തോളിൽ ഒരാൾ കയറി പിന്നെ മറ്റൊരാൾ... അങ്ങനെ തേനടകൾ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ പറ്റും" ആ രീതി അവർക്ക് എല്ലാവർക്കും സ്വീകാര്യമായി. അങ്ങനെ ഓരോ ആളും തോളിൽ കയറാൻ തുടങ്ങി. വീഴാതെ പരമാവധി കൈകളിൽ നീട്ടിപ്പിടിച്ച് മൂന്നാമൻ തേനടകൾ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി.  എന്നാൽ, തേനീച്ചക്കൂട്ടിൽ നിറയെ മുട്ടകൾ ഉള്ളതിനാൽ വളരെ പതിയെ ഓരോ അടയും അടർത്തിയെങ്കിലും തേനറകൾ പൊട്ടി തേൻ ഒലിച്ച് മുകളിൽ നിന്നും ഏറ്റവും താഴെ നിൽക്കുന്നവൻ്റെ തോളിൽ വീണു...

Once upon a time, in the land of Silbaripuram, there lived three close friends. One day, they set off into the forest to collect some honey. After walking a long distance, they spotted a large hive of stingless bees (cheruthen) tucked high up in the hollow of a tree branch. They remarked, "Even if there is only a little honey, the taste of cheruthen is simply superb!" But there was a problem—the tree was completely entwined with wild creepers. These were no ordinary vines, but 'Chorikinanam' (stinging nettle) vines that cause a terrible itch all over the body. Then, one of them suggested, "Because of the stinging vines, we cannot climb the tree. But, if one person stands on another's shoulders, and then the third person climbs on top... we can reach the honeycombs." Everyone agreed to the plan. One by one, they climbed onto each other’s shoulders. Balancing carefully to avoid a fall, the man at the very top stretched his hands out and began to harvest th...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം കാട്ടിൽ മൃഗങ്ങൾ അനേകമായിരുന്നു. അവിടെ, ഒരു കരടിയുടെ ചങ്ങാതിയായി കുറുക്കൻ കൂടെ നടന്നിരുന്ന കാലം. സാധാരണയായി അവർക്ക് ആഹാരം കിട്ടുമ്പോൾ ചിലത് പങ്കിടാറുണ്ട്. ഒരിക്കൽ, വലിയ മരത്തിൽ തമ്പടിച്ചിരുന്ന പെരുംതേനീച്ചകളെ കണ്ട് കരടി ആ മരത്തിൻ്റെ മുകളിലെത്തി. തേനടകളുമായി താഴെ എത്തിയ കരടിയുടെ പിറകേ കുറുക്കൻ ചെന്നു. "എനിക്ക് വല്ലാതെ കൊതി തോന്നുന്നു. തേനടയുടെ ഒരു പങ്ക് എനിക്കും വേണം" യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ കരടി കുറുക്കന് തേനട മുറിച്ചു കൊടുത്തു. കുറുക്കൻ സന്തോഷത്തോടെ അതുമായി പോയി. മറ്റൊരു ദിവസം, കരടിക്ക് യാതൊന്നും കാര്യമായി തിന്നാൻ കിട്ടാതെ തീറ്റി തപ്പി നടക്കുന്ന സമയത്ത് നല്ല മുയലിറച്ചിയുടെ ചോരമണം മൂക്കിൽ തുളച്ചുകയറി. കരടി മണം പിടിച്ച് കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോൾ ചെന്നു നിന്നത് കുറുക്കൻ്റെ വാസസ്ഥലമായ പാറയിടുക്കിലാണ്. "ഹാവൂ! രക്ഷപെട്ടു. മുയലിറച്ചിയുടെ പങ്ക് എനിക്ക് കിട്ടുമല്ലോ!" പക്ഷേ, ഇതിനകം തന്നെ കുറുക്കൻ, കരടി വരുന്നതു കണ്ടതിനാൽ മുയലിറച്ചി അകത്ത് ഒളിച്ചു വച്ചിട്ട് ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ രക്തക്കറയുള്ള മുഖവും കയ്യും മിനുക്കി പാറയിടുക്കിൽ നിന്നും വെളിയിൽ വന്നു. കരടി പറഞ്ഞു...