malayalamplus.com: 1270 Malayalam eBooks for free online reading

  ഒരിക്കൽ, സിൽബാരിപുരം ദേശത്തേക്ക് ഒരു ദിവ്യനായ ഗുരു എത്തിച്ചേർന്നു. അവിടെയുള്ള പ്രശസ്തമായ ക്ഷേത്ര ദർശനമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം. അയാളിലെ ദൈവിക ചൈതന്യം അവിടെ ക്ഷേത്ര പരിസരത്തുള്ളവരെ ആകർഷിച്ചു. അവരെല്ലാം ചുറ്റിനും കൂടി. ഗുരു ആൽത്തറയിൽ ഇരുന്നു. അന്നേരം, പലതരം ആവലാതികൾ അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു. ചങ്ങാതി ചതിച്ചത്, വസ്തു തട്ടിയെടുത്തത്, ആൾമാറാട്ടം നടത്തിയത്, കച്ചവടത്തിലെ ചതി, ജീവിത പങ്കാളിയുടെ ഒളിച്ചോട്ടം, വട്ടിപ്പലിശ വാങ്ങിയത്, കടയിലെ മോഷണം... എന്നിങ്ങനെ പലകാര്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ആളുകൾ ചോദിച്ചെങ്കിലും ഗുരു യാതൊരു മറുപടിയും പറഞ്ഞില്ല. പകരം, തൻ്റെ തുണിസഞ്ചിയിൽ നിന്നും തടിയിൽ കൊത്തിയ ചെറിയ രണ്ടു ശില്പങ്ങൾ പുറത്തെടുത്തു. അത് ആൽത്തറയിൽ വച്ചതിനു ശേഷം അദ്ദേഹം നടന്നകന്നു! അവർ അതു നോക്കിയപ്പോൾ അമ്പരന്നു. കാരണം, ഒരു മുറവും അരിപ്പയും തടിയിൽ കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്ന ചെറിയ ശിൽപ്പമായിരുന്നു അത്. ആളുകൾ ചിലർ പിറുപിറുത്തു: "എന്തായിരിക്കും ഗുരു ഒന്നും മിണ്ടാതെ വെറും തടിശില്പം വച്ചിട്ട് പോയത്?" എല്ലാവരും എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ നിന്നപ്പോൾ ഒരു പണ്ഡിതൻ അതുവഴി പോയി. അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ച് കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച...

  ഒരിക്കൽ, ഹോജ തൻ്റെ സുഹൃത്തായ കാസിം എന്ന ആളുമായി വർത്തമാനം പറയുന്ന സമയത്ത് ഏതോ കാര്യത്തിന് ഒരു തർക്കം വന്നു. അന്നേരം, വാശി കൂടി വന്ന് ഒരു പന്തയത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ എത്തി. കാസിം പറഞ്ഞു: "ഞാൻ പറഞ്ഞതാണു ശരിയെങ്കിൽ ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന കാര്യം എനിക്കു തരണം. പക്ഷേ, ഹോജ ജയിക്കുകയാണെങ്കിൽ താങ്കൾ ചോദിക്കുന്നത് ഞാൻ തരും" പക്ഷേ, പന്തയത്തിൻ തോറ്റത് ഹോജയാണ്. കാസിം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. കാരണം, ഹോജയുടെ കൈവശം വലിയ സമ്പത്ത് ഉണ്ടെന്ന് കാസിമിന് അറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ, എന്തു ചോദിക്കണം എന്നുള്ളത് ഒരു പ്രശ്‌നമായി. സ്വർണ്ണം ചോദിക്കണോ? വെള്ളി? വീട്? രത്നക്കല്ലുകൾ? അങ്ങനെ അയാൾ ഓടി ഹോജയുടെ അടുക്കലെത്തി പറഞ്ഞു: "ഹോജ, ഞാൻ പന്തയത്തിൽ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ജയിച്ചാൽ എന്തും തരാമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നത് താങ്കൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ?" ഹോജ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്" അന്നേരം, ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ കാസിം പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ഒരു ദിവസത്തെ സമയം തരണം. എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് നന്നായി ആലോചിച്ച് നാളെ രാവിലെ ഞാൻ വരാം" ഹോജ സന്തോഷത്തോടെ അന്നേരം സമ്മതിച്ചു. കാസിം അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹോജയുടെ വീട്ടിലെത്തി നൂ...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരംരാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നത് വീരപാണി എന്ന നീതിമാനായ രാജാവായിരുന്നു. മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ,  പ്രജകൾ പാലിക്കേണ്ട നിയമങ്ങളും നിർദ്ദേശങ്ങളും ജാഗ്രതകളുമെല്ലാം കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങും. അത്  അവരെ അറിയിക്കാനായി നാട്ടിലെങ്ങും പെരുമ്പറ കൊട്ടി വിളംബരം ചെയ്യാൻ ഭടന്മാർ പോകുകയും ചെയ്യുന്നത് പതിവാണ്. രാജാവിൻ്റെ ഏക പുത്രനായ വിക്രമനും ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ പിതാവിനെ സഹായിക്കാറുണ്ട്. ഒരു ദിവസം, രാജകുമാരൻ വേഷം മാറി നാട്ടിലൂടെ നടന്ന് എങ്ങനെ ഭരണം മെച്ചപ്പെടുത്താമെന്ന് അറിയാനുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ ഒരു വീട്ടിലെ വരാന്തയിൽ കയറി ഇരുന്നു. ഉടൻ, ആ വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടി വന്ന് ചോദിച്ചു: "താങ്കൾ ആരാണ്? എവിടെ നിന്നു വരുന്നു?" രാജകുമാരൻ പറഞ്ഞു: "ഞാനൊരു കച്ചവടക്കാരൻ്റെ പണിക്കാരനാണ്. കോസലപുരത്തുനിന്നും ഇവിടത്തെ ചന്തയിലേക്കു പോകും വഴി ക്ഷീണിച്ച് ഇവിടെ കയറിയതാണ്" അവൾ പറഞ്ഞു: "അങ്ങ് ദയവായി ഈ പുൽപ്പായയിൽ ഇരുന്നാലും. ഞാൻ സംഭാരമെടുക്കാം" അത് കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു: "പച്ചമുളക് ഉണ്ടാകും. ശ്രദ്ധിച്ച് കുടിച്ചോളൂ" രാജകുമാരൻ യാതൊരു ഭാവ വ്യത്യാസവുമില്ലാതെ സംഭ...

  ഒരിക്കൽ, സിൽബാരിപുരത്തെ ഒരു ആശ്രമത്തിലെ ഗുരുവിന് ഏതു നേരവും ഒരു ശിഷ്യൻ കൂടെയുണ്ടാവും. ഗുരുവിൻ്റെ ദൈവഭക്തിയിൽ ശിഷ്യന് ഒരുപാട് സംശയങ്ങൾ തോന്നി. ഒരു ദിവസം, ശിഷ്യൻ ചോദിച്ചു: "ഗുരുവേ, ദൈവമില്ലെങ്കിൽ ഒരുപാടു സമയം വെറുതെയാവില്ലെ?" ഗുരു പറഞ്ഞു: "അതു ശരിയാണ്. പക്ഷേ, ദൈവമുണ്ടെങ്കിലോ? നിൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ മുഴുവൻ സമയവും വെറുതെയാകില്ലേ?" പക്ഷേ, അപ്പോഴും ശിഷ്യന് നേരിട്ടു കാണാത്തത് വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് ഗുരുവിന് മനസ്സിലായി. അന്നേരം ഗുരു പറഞ്ഞു: "നീ അടുക്കളയിൽ നിന്നും രണ്ട് കോപ്പയെടുക്കുക. അതിൽ ഒന്നിൽ പകുതി പാലും രണ്ടാമത്തേതിൽ പകുതി വെള്ളവും നിറച്ച് ഇവിടെ കൊണ്ടുവരണം" പകുതി നിറഞ്ഞ രണ്ടു കോപ്പകളും അവൻ ഗുരുജിയുടെ മുന്നിലെത്തിച്ചു. പിന്നീട്, ഗുരു പറഞ്ഞു: "പകുതി പാൽ നിറച്ച കോപ്പയിലേക്ക് അടുത്ത കോപ്പയിലെ വെള്ളം മുഴുവൻ നിറയ്ക്കണം" അന്നേരം, ഗുരു അവനോടു ചോദിച്ചു: "ഇപ്പോൾ നിനക്ക് അതിലൊഴിച്ച വെള്ളം കാണാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ?" ശിഷ്യൻ പറഞ്ഞു: "വെള്ളം അതിലുണ്ടെന്ന് നമുക്ക് അറിയാമല്ലോ. പക്ഷേ, വെള്ളം വേർതിരിച്ച് അറിയാൻ പറ്റില്ല" അപ്പോൾ, ഗുരു പറഞ്ഞു: ...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം രാജ്യമാകെ കൊടുംകാടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവിടെ സിംഹവും കടുവയും ഇല്ലായിരുന്നു. ആ കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ഒരു കാര്യത്തേക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ ഒരുമിച്ചു കൂടി.  ബുദ്ധിമാനായ കുറുക്കൻ പറഞ്ഞു: "കാട്ടിലെ നിയമം അനുസരിച്ച് നമുക്ക് ഒരു രാജാവ് ഉണ്ടായാൽ മാത്രമേ പേടി കൂടാതെ ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ പറ്റൂ. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം ഒരുപോലെ ആയാൽ നമുക്ക് ഒരാളെ തെരഞ്ഞെടുക്കാം" ഉടൻ, മൃഗങ്ങൾ പറഞ്ഞു: "കരടിയെ രാജാവാക്കാം" പക്ഷേ, തേനീച്ചകൾ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങളെ ആക്രമിച്ച് തേൻ മോഷ്‌ടിക്കുന്ന അവനെ വേണ്ട. പകരം, ആനയെ മതി" അവർ തർക്കമായി. അപ്പോൾ, മൃഗങ്ങൾ ചെറുതും വലുതുമെല്ലാം ഒന്നിച്ച് ഒരു വശത്തായി നിന്നു. പക്ഷികളും ചെറുപ്രാണികളും ശലഭങ്ങളുമെല്ലാം മറ്റൊരു വശത്ത് നിലയുറപ്പിച്ചു. അന്നേരം വവ്വാലും അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു. ഒരു പക്ഷി അവനോടു പറഞ്ഞു: "നീ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടിക്കോളൂ" അന്നേരം, വവ്വാൽ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ പക്ഷിയല്ല. മൃഗമാണ്. നിങ്ങളുടെ തരം ചിറകല്ല എൻ്റേത് " പിന്നീട്, ഒരു മുയൽ വവ്വാലിനെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു: "നീ ചെറിയ മൃഗമാണ്. അതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടുക" ഉടൻ വവ്വാൽ പറഞ്...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരം ദേശത്ത് ഒരു വ്യാപാരിയുടെ വീട്ടിൽ പൂച്ചയും നായയും സ്നേഹത്തിൽ കഴിഞ്ഞു വന്നിരുന്ന സമയം. ഒരിക്കൽ, വ്യാപാരി ചന്തയിൽ പോയി മടങ്ങവേ, ഒരു പുഴ കടക്കണമായിരുന്നു. അതിനു മുൻപ്, അയാൾ ഭാണ്ഡക്കെട്ട് നനയാതെ നോക്കാൻ വേണ്ടി വഴിയിൽ വച്ച് അഴിച്ചുകെട്ടി. അതിനിടയിൽ ബലം പ്രയോഗിച്ച സമയത്ത് തൻ്റെ കയ്യിലെ വിലയേറിയ വജ്രമോതിരം ഊർന്നു വീണു! പക്ഷേ, അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് ഈ കാര്യം അറിയുന്നത്. അയാൾ വല്ലാതെ ദുഃഖിതനായതു കണ്ടപ്പോൾ പൂച്ചയും നായയും ചുറ്റിനും നടന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിലെ മോതിരം ഇട്ട വിരലിൽ നോക്കി അയാൾ സങ്കടപ്പെട്ടു. അന്നേരം, ബുദ്ധിമാനായ നായ പൂച്ചയോടു പറഞ്ഞു: "നമ്മുടെ യജമാനൻ്റെ വിഷമം മാറ്റാനായി അദ്ദേഹം ചന്തയിലേക്കു പോയ വഴി നമുക്ക് യാത്ര ചെയ്യണം. നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് നോക്കിയാൽ മോതിരം വീണ്ടെടുക്കാൻ പറ്റും" ഉടൻ, നായയും പൂച്ചയും ചന്തയിലേക്ക് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം നടന്നു. നായ പറഞ്ഞു: "മോതിരത്തിൽ യജമാനൻ്റെ മണം കാണും. ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിക്കാം" അന്നേരം, പൂച്ച പറഞ്ഞു: "മണം പിടിക്കാൻ നീ ഒന്നാമനാണ്. പക്ഷേ, മോതിരത്തിൻ്റെ നേർത്ത ശബ്‌ദം പോലും നമ്മൾ നടക്കുന്നിടത്ത് ഉണ്ടെങ്കിൽ അതു കേൾക്ക...

  പണ്ട്, സിൽബാരിപുരത്ത് ഒരു കവലയിലെ പ്രസിദ്ധമായ ചായക്കടയിലെ പ്രധാന പാചകക്കാരനായിരുന്ന ചെല്ലപ്പന് പ്രായമേറിയതോടെ വല്ലാത്ത ശ്വാസം മുട്ടൽ തുടങ്ങി. അയാൾ പണി നിർത്തി തൻ്റെ കുടിലേക്കു താമസം മാറ്റി. കുട്ടികൾ അപ്പൂപ്പൻ എന്ന് ചെല്ലപ്പനെ വിളിച്ചു തുടങ്ങി. ഒരു മൈതാനത്തോടു ചേർന്നായിരുന്നു അയാളുടെ വീട്. ഒറ്റയ്ക്കു താമസിക്കുന്ന അയാൾക്ക് ഒരു ദിവസം നെയ്യപ്പം ഉണ്ടാക്കി കഴിക്കണമെന്നു തോന്നി. പക്ഷേ, അടുത്തുള്ള കടയിൽ വരെ പോയി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ കാൽമുട്ടിൻ്റെ വേദന അനുവദിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, മറവിയും കൂടുതലാണ്. സഹായത്തിനായി ആരും ഇല്ലാത്തതിനാൽ കൊതി സഹിക്കാമെന്നു വച്ചു. അന്നേരം, മൈതാനത്തെ കുട്ടികൾ പന്തു കളിച്ചപ്പോൾ അത് വന്നു വീണത് അയാളുടെ കുടിലിനു മുന്നിലാണ്. ഒരു കുട്ടി അതെടുക്കാൻ വന്നപ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു: "എനിക്ക് നെയ്യപ്പം ഉണ്ടാക്കാനുള്ള എണ്ണ കടയിൽ നിന്നും മേടിച്ചു തരാമോ?" ഉടൻ, അവൻ പറഞ്ഞു: "അപ്പൂപ്പാ, എനിക്കു നേരമില്ല. ഈ കളിയിൽ എനിക്കു ജയിക്കണം" അയാൾ വാശിയോടെ വേച്ചുവേച്ച് നടന്നു വെളിച്ചെണ്ണ വാങ്ങി തിരികെയെത്തി. അപ്പോഴാണ് ശർക്കര മേടിച്ചില്ലെന്ന് ഓർത്തത്. മൈതാനത്തിലെ ഒരു കുട്ടിയെ ക...