Featured Post

Best 10 Malayalam Motivational stories

Malayalam eBooks of best 10 inspiring stories are now available for 1 hour online reading. 1. നല്ല ശിഷ്യൻ സിൽബാരിപുരം രാജ്യം വീരവർമ്മൻ ഭരിച്ചിരുന്ന കാലം. ഒരിക്കൽ, മന്ത്രിയുടെ മാളികയിൽ മോഷണം നടന്നു. കള്ളന്മാർ സ്വർണ്ണ സൂക്ഷിപ്പ് മുഴുവനും കൊള്ളയടിച്ചു. ഈ സംഭവത്തിൽ, രാജാവ് അങ്ങേയറ്റം ആശങ്കയിലായി. രാജ്യം മുഴുവൻ അരിച്ചുപെറുക്കിയപ്പോൾ രണ്ടുകള്ളന്മാർ കുടുങ്ങി. സ്വർണവും വീണ്ടെടുത്തു. അവർക്കു ജീവപര്യന്തം ഇരുണ്ട തടവറ വാസം വിധിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, രാജാവിനെ കൂടുതൽ കോപാകുലനാക്കിയ കാര്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു - രാജ്യത്തെ പ്രധാന ഗുരുകുലത്തിൽ പഠിച്ച ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നു ഈ രണ്ടു കള്ളന്മാരും. രാജാവ് ഉടന്‍തന്നെ, വീരമണി എന്നു പേരായ ഗുരുവിനെ കൊട്ടാരത്തിൽ വിളിച്ചു വരുത്തി- "കള്ളന്മാരാക്കുന്ന വിദ്യയാണോ ഇത്രയും പ്രശസ്തമായ ഗുരുകുലത്തിൽ താങ്കൾ കൊടുക്കുന്നത്?" രാജാവിനു മുന്നിൽ വീരമണി ക്ഷമാപണം നടത്തി. അദ്ദേഹം ആശ്രമത്തിൽ വന്ന് വ്യസനിച്ചു. അന്ന്, ഒരു സുപ്രധാന തീരുമാനമെടുത്തു- ശിഷ്യന്മാരുടെ എണ്ണം കുറയ്ക്കുക അല്ലെങ്കിൽ ആശ്രമം പൂട്ടി കോസലപുരത്തേക്കു പോകുക. വീരമണിയുടെ ഭാര്യ അപ്പോൾ പറഞ്ഞു -"നമ്മളെന്തിന് ഈ രാ

പുഞ്ചിരിയുടെ സ്വാഗതം!

പണ്ടു പണ്ട്, കോസലപുരംരാജ്യത്ത് ഒരു സന്യാസി ജീവിച്ചിരുന്നു. ക്ഷമയും ശാന്തതയും കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 'പുഞ്ചിരിസന്യാസി' എന്ന പേരില്‍ അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ടു.

ഈ സന്യാസിയുടെ പ്രശസ്തി ദൂരെയുള്ള കൊട്ടാരത്തിലുമെത്തി. വിക്രമ രാജാവിന് സന്യാസിയെ നേരിട്ടു കണ്ടാൽ കൊള്ളാമെന്ന് ആശയുദിച്ചു. എന്നാൽ വേഷപ്രച്ഛന്നനായി പോകാനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം. സന്യാസി എന്നും രാവിലെ അമ്പലത്തിൽ പോകുന്നുണ്ടെന്ന് അറിവു കിട്ടി.

ഒരു ദിവസം- രാവിലെ, സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെ രാജാവ് അമ്പലപ്പറമ്പിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ കാത്തു നിന്നു. സന്യാസിയെ എങ്ങനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാമെന്നായി രാജാവിന്റെ ചിന്ത. സന്യാസിയുടെ 'തനിക്കൊണം' പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം.  

സന്യാസി വന്നപ്പോൾ രാജാവ് പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ സന്യാസി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ചീത്ത വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉടൻ ആളുകൾ തടിച്ചു കൂടി. അപ്പോഴും സന്യാസി പുഞ്ചിരിച്ചു. പിന്നീട്, രാജാവ് കോപം ഭാവിച്ച് അലറി. ആ സമയത്തും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞില്ല.

എന്നാൽ, ആളുകൾ രാജാവിനെ വളഞ്ഞു. കയ്യേറ്റം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സന്യാസി ഇടപെട്ടു -

"ഹേയ്... നിങ്ങൾ അയാളെ വിടുക. എനിക്ക് അയോളോട് യാതൊരു പിണക്കവുമില്ല. കാരണം, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം സഹായിച്ചു. നിങ്ങളെയും സഹായിച്ചു!"

ആളുകൾ ഉടൻ ചോദിച്ചു -

"എന്തു സഹായം? നിങ്ങളു രണ്ടുപേരും ഒത്തുകളിക്കുന്നോ?"

സന്യാസി പുഞ്ചിരിയോടെ രാജാവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു -

"മനസ്സിലെ ദേഷ്യവും അസൂയയും നിരാശയും ഞാൻ ഏറ്റുവാങ്ങിയപ്പോൾ താങ്കൾക്ക് കുറച്ചു മനശ്ശാന്തിയും സന്തോഷവും കിട്ടി! ഞാന്‍ താങ്കളെ സഹായിച്ചു. ഞാൻ ഇതു സഹിച്ചപ്പോൾ ഭഗവാന്റെ പക്കൽ നിന്നും പുണ്യം കിട്ടിയത് എനിക്കു നിങ്ങള്‍ നിമിത്തമായ സഹായമാണ്! പിന്നെ, ഇതെല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്ന കൂട്ടര്‍ക്ക് എങ്ങനെ ക്ഷമയോടെ പെരുമാറണമെന്ന മാതൃകയും കിട്ടിയല്ലോ! അതാണ് നിങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടിയ സഹായം"

ആശയം -

ദുർഘട സാഹചര്യങ്ങളിലും സമചിത്തത കൈവിടാതിരിക്കുക എന്നുള്ളത് ഒരു മിടുക്കാണ്. അർത്ഥശൂന്യമായ വിമർശനങ്ങളിലും വാഗ്വാദങ്ങളിലും പോർവിളികളിലും മനസ്സിടറാതെ പുഞ്ചിരിയോടെ അതൊക്കെ നേരിടാൻ മനസ്സിനെ സജ്ജമാക്കുക.

പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖം വിളംബരം ചെയ്യുന്ന ഒരു സന്ദേശമുണ്ട്- എന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്ക് നിങ്ങൾക്കു സ്വാഗതം എന്ന്!

ഒരാളുടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖം, അതു കാണുന്നവരിലും പ്രതികരണം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.  അങ്ങനെ, ലേശം പുഞ്ചിരി ചുണ്ടിൽ വിരിയുമല്ലോ?

Comments